Korisni idioti. Drugi Dio

U prvom djelu ovog teksta sam pokušao pokazati kako se stvaraju okolnosti za uspješno širenje velikosrpskih laži o ratu i genocidu u Bosni i Hercegovini. Pošto je cijeli tekst preko šest hiljada rijeci, odlučio sam ( nakon savjetovanja) da podjelim tekst u tri djela. Ovo je drugi dio. Na kraju prvog djela sam napisao kako razlog za veliki stepen srpske militarizacije Podrinja nije bila zaštita “srpske nejači” protiv “turskih horda” ili neko kurćenje od strane Mladića i Karadžića kao što Mijatović tvrdi nego jedan jasan vojni cilj koji je odobren nekoliko mjeseci prije, i koji se uklapa u jedan širiji, stariji vojno-politički plan za Podrinje i državnu granicu između BiH i Srbije.

Ja sam o ovome prvi put pisao u decembru 2012 nakon presude Zdravku Tolimiru. Naime, tokom suđenja Radovanu Karadžiću tužilac Alan Tieger je pokazao i objasnio sudu Direktivu 4 koju je Radovan Karadžić kao vrhovni komandant snaga VRSa potpiso u novembru 1992. Direktiva 4 je bila naredba Drinskom korpsu VRSa da započne ofansivu usmjerenu prema Žepi, Srebrenici i Goraždu sa “ciljem da se neprijatelj iscrpi i da se natjera da napusti Srebrenicu, Žepu i Goražde zajedno sa stanovništvom.” Implementacija tog plana je počela tokom zime 1992. U periodu oktobar-decembar 1992 VRS je stalno napadala Srebrenicu, Cersku, Konjević Polje, Goražde i Žepu. Tokom decembra 1992 Drinski korpus je dobio pojaćnje kada su jedince Šeste krajiške brigade stigle. Kasnije, 26 decembra stigle su jedince MUPa RS iz Bijeljine kao i jednice Ljubiše Savića Mauzera tzv. “Panteri.”

U periodu od decembra 1992, do marta 1993 blizu deset hiljada vojnika Drinskog korpusa, Hercegovackog korpusa i Sarajevsko-romanijskog korpusa, Šeste krajiške brigade i Bratunačke brigade VRSa uz pomoć MUPa RSa, “Pantera” i raznih dobrovoljaca iz Srbije i Crne Gore, i uz pomoć borbenih aviona vojske Jugoslavije ( kao što je dokazano tokom Orićevog suđenja) je napadalo na tih pet enklava koji su uspjeli da izdrže prvi val velikosrpskog terora koji je počeo u strateški važnoj Bijelini, i Brčkom, pa se onda proširio na podrućije Podrinja i strateški važne gradove Zvornik, Foča i Višegrad. Poslje toga na red su došli i Rogatica, Bratunac, Rudo, Vlasenica, Čajniče, Kalinovik, Gacko i sela i gradovi širom Podrinja i istočne Bosne i Hercegovine. U tom prvom valu velikosrpskog terora desetine hiljada ljudi je pobijeno a stotine hiljada ljudi protjerano sa svojih ognjišta. Ne samo u istoćnoj Bosni i Hercegovini nego i sjevernoj i sjevernozapadnoj Bosni.

U tom prvom valu velikosrpskog terora nisu učestvovali “pojedinici” i “bolesnici” nego vojno krilo SDSa, dobro naoružani srpski pobunjenici koji su od bivše JNA dobili svu opremu koju su konfiskovali od bosanske teritorialne odbrane tokom 1991. Krajem decembra 1991, Borisav Jović, Blagoje Adžić i Slobodan Milošević su odlućili da iz BiH povuku sve vojnike i oficire iz Srbije i Crne Gore. Istovrijemeno, je JNA ili eto, Vojska Jugoslavije namjerno vratila sve bosanske srbe koji su tada služili vojni rok ili ratovali u Hrvatskoj u Bosnu i Hercegovinu. To je dalu Miloševiću priliku da svijetu kaže kako Srbija nije umješana u ratu u BiH i da glumi mirotvorca. Dalje, JNA je predala jedan veliki dio teškog oružija iz Slovenije i Hrvatske ( koje je prolazilo kroz BiH) u ruke srpskih separatista pod kontrolom SDSa. Tenkovi, artiljerija, avioni, oklopni transporteri i vojna tehnika i logistika je samo “promjenila vlasnika,” Na taj način je u roku nekoliko mjeseci stvorena “Vojska Republike Srpske.” Stariješine te “novoformirane” vojske su činili srpski oficiri JNA koji su jednostavno skinuli petokrake. Kao na primjer general Ratko Mladić, koji je prvo zamjenio Milutina Kukanjca kao načelnik Druge vojne oblasti Vojske Jugoslavije u maju 1992, i koji je kao potpukovnik u Hrvatskoj “borio za Jugoslaviju sa drugovima iz svih naroda i nacionalnosti”. Ili Zdravko Tolimir, načelnik bezbjednosti Druge vojne oblasti Vojske Jugoslavije, koji je kasnije bio Mladićeva “desna ruka” i koji je kao i svoj šef osuđen u Hagu zbog genocida u Srebrenici. Oficiri VRSa su ostali na platnom spisku Beograda i kao što sad znamo dobijaju penzije kao oficiri Vojske Jugoslavije. Ja sam opširnije piso o ulozi Beograda u stvaranju VRSa 2013 (na engleskom) nakon presude Momćilu Perišiču i o ulozi Beograda u održavanju te iste vojske kao i Vojske Republike Srpske Krajine. Ali pojednici i bolesnici i naš nesretni rat…

Udarna pesnica tog nesretnog rata našeg, ili tačnije prvog vala velikosrprskog terora u BiH je bila Srpska dobrovoljačka garda, koja je ćinila jedan dio onoga što će se kasnije zvati Jedinica za specijalne operacije ili JSO ili sam “Jednica”, formirana uz pomoć MUPa Srbije i tada pod komandom Željka Ražnjatovića Arkana i Milorada Ulemeka-Legije. Arkanova garda je bila dio velikosrpske mašinerije zvani “vojna linija” koja je išla od Miloševića, preko Vojske Jugoslavije, Službe državne bezbjednosti (SDB) pa do MUPa Srbije. Arkanovi zapovjednici u vojnoj liniji su bili Jovica Stanišić, bivši šef državne bezbjednosti i Radovan “Bažda” Stojčić, general srbijanske policije, načelnik Službe javne bezbjednosti i zamjenik ministra unutrašnjih poslova Srbije i Radmilo Bogdanovič, siva eminencija u srbijanskim bezbjednostnim strukturama. Kad se Arkan prvo pojavio u Vukovaru i Slavoniji to je bilo u kolima sa tablicama MUPa Srbije. A prema Bosni i Bijeljini je krenuo iz Erduta preko Šapca, gdje se pod pokroviteljstvom Novosadskog korpusa JNA i generala Andrije Biorčevića pripremao napad na Bijeljinu. U Zvorniku se Arkanu pridružio i Vojislav Šešelj i njegovi “Beli Orlovi”. Prema svjedočenju Jose Maria Mendiluce, bivšem šefu UNHCRa u Bosni srpske paravojne formacije u Zvorniku su dejstvovale zajedno sa Vojskom Jugoslavije. On je gledo kako artiljerija sa srbijanske strane Drine puca prema Zvorniku dok paravojne jedinice, arkanovci i šešeljevci “čiste” teren. Vidio je četiri-pet kamiona punih leševa, muškaraca, žena, djece i starih. Preko 2000 hiljade bošnjačkih civila iz Zvornika je ubijeno tokom velikosrpskog terora u Podrinju.

Oni koji su preživjeli prvi val velikosrpske okupacije istočne Bosne su našli utočište u tih pet enklava. Negdje oko 80.000 ljudi, Bošnjaka , koji su preživili velikosrpski teror su se sad morali suočiti sa zimom, gladom i opsadom. Početkom marta, nakon skoro godinu dana herojskog otpora branioci Cerske i Konjević Polja nisu imali više ni municije ni hrane i zajedno sa civilima su se povukli prema Srebrenici. Jedan od svjedoka dešavanja u Srebrenici aprila 1993 je bivši Venecuelanski ambasador u UN-u, Diego Arria. On je svjedočio kao svjedok odbrane tokom suđenja Naseru Oriću i kao svjedok tužioca na suđenju Slobodanu Miloševiću. Arria je stigao u Srebrenicu u aprilu 1993. Prema njegovom svjedoćenju, to šta se dešavalo u Srebrenici je imao oblik “genocida u slow motion. Bošnjaci u Srebrenici i okolnim selima su bili izloženi “ekstremnom siromaštvu, razaranju, gladu i bijedi”. Arria je uspjeo da snimi prve snimke razaranja u Srebrenicu i njenih gladnih stanovnika. Na hiljade ljudi koji su pobjegli iz okolnih sela su tada živili na ulicama Srebrenice, grad koji je prije rata imao oko 8.000 stanovnika. Fotografije koje je Arria uzeo u Srebrenici su tada bili jedini dokaz očajne situacije u kojoj se nalazilo oko 40.000 ljudi. Da ne bi podlegli zimi narod u Srebrenici je palio smeće, plastične vrećice, i sve ostalo što su mogli nači, djeca su lutala kroz ulice, drhteći u poderanoj odječi i cipelama, smrad fekalija, miris dima i znoja u maloj, sada prepunoj Srebrenici su se pomješali i gušili stanovnike i izbjeglice. Arria je odbio da preda svoju kameru jednicama UNa u Srebrenici i optužio je međunarodnu zajednicu za sudjelovanje u velikosrpskom teroru nad Bošnjacima. Prema njegovom svjedočenju u Hagu međunarodna zajednica nije “digla ni mali prst” da pomogne Bošnjacima u Bosni i nije im dala da se brane. Ja sam 2013 opširno pisao o Arriji i njegovom svjedoćenju te ulozi međunarodne zajednice u genocidu u Bosni i Hercegovini. ( Na engleskom) Koliko ja znam Arria, koji je se borio za Bosnu i Hercegovinu u UNu i svjedoćio kao svjedok odbrane tokom suđenja Naseru Oriću nije do sad ni jednom bio u Sarajevu ili u Potočarima, a Kolinda Grabar Kitarović, Aleksandar Vučić, Milorad Dodik i drugi dokazani neprijatelji Bosne i Hercegovine jesu.

Drugog decembra 1998, bivši komandant Drinskog korpusa VRSa, Radislav Krstić je uhapšen od strane SFORa u operaciji u kojoj su učestvovale jedince britanske SAS (Specal Air Services) i SEAL Team Six, elitna jednica Američke mornarice. Nakon hapšenja Krstić je prebačen u Hag gdje je postao prvi srpski oficir koji je osuđen za genocid u Srebrenici. U Krstićevoj presudi se piše da je cilj bosanskih Srba bio vrlo jasan, presuda citira Momčila Krajišnika ( znate, omiljenog gosta Amira Zukiča) koji piše u maju 1992 da strateški cilj bosanskih Srba je ujedinjenje svih Srba u jednoj državi i da se izbriše državna granica između Bosne i Srbije pogotovo kad je u pitanju dio granice na rijeci Drini. Sud piše da imajući u vidu taj cilj, jasno je da “uklanjanje” bošnjaka Srebrenice i Podrinja je bio prioritet za bosanske srbe. Dvanestog maja 1992 u Banjaluci je održana šesnaesta sjednica Skupštine “Srpske Republike Bosne i Hercegovine” Radovan Karadžić, najavio je tom prilikom strateške ciljeve srpskog naroda u Bosni i Hercegovini. Ove ciljeve je prihvatila srpska Skupština na čelu sa Momčilom Krajišnikom kao zvaničnu politiku Republike Srpske tokom rata:

Šest strateških ciljeva srpskog naroda:

Državno razgraničenje od druge dvije nacionalne zajednice,

Koridor između Semberije i Krajine,

Uspostavljanje koridora u dolini rijeke Drine, odnosno eliminisanje Drine kao granice između srpskih država,

Uspostavljanje granice na rijekama Uni i Neretvi,

Podjela grada Sarajeva na srpski i muslimanski dio i uspostavljanje u svakom od dijelova efektivne državne vlasti,

Izlaz Republike Srpske na more.

Gledajuči izjave raznih srpskih i srbijanskih oficira i političara o ujedinjenju svih Srba u jednoj državi i “elimanciji” Drine kao granice između BiH i Srbije, od Vojislava Šešelja, do Krajišnika i Radovana Karadžića pa na dalje, jasno je da genocid u Srebrenici se ne može odvojiti od masovnih ubijajnja i istrebljenja bošnjaka u Vlasenici, Bratuncu, Zvorniku, Višegradu, Foči, Rogatici, Rudom, Čajničima, Bijeljini, i u Sandzačkim selima i naseljima oko Priboja, i drugim mjestima gdje su Bošnjaci živili i bili večina na srbijankoj strani rijeke Drine. Ovo je rečeno prije ali treba se stalno ponavljati, Srebrenica je bila kulminacija genocida nad Bošnjacima istočne Bosne. Bošnjaci su “uklonjeni” da bi se lakše mogla i fizički i “psihički” eliminirati granica na Drini. Ali pojedinci i bolesnici i naš nesretni rat…

Pošto ne želim da ovo postane nepregledljivo pokušat ću da sumiram ostale Mijatovićeve gluposti i da dam odgovor. Mijatović se u svom izlaganju okreće borcima ARBiH, tzv. HVO-u i tzv. VRSu i tvrdi da su “sve tri vojske branile ovu zemlju” Ja pretpostavljam da on to radi sa odobrenjem SDPa? Opet, ni po tom pitanju ja nisam vidio kritiku od strane rukovodstva SDPa. Dakle, vodeći političar SDPa u Banjaluci tvrdi da je VRS branila Bosnu i Hercegovinu! Stvarno? Dalje vjerno ponavlja gluposti o tome kao da sad u Sarajevu je isto kao da srbi tu nisu nikad ni postojali. Ja pretpostavljam da on misli na tu činjenicu da je rukovodstvo SDSa na ćelu sa Radovanom Karadžićem i Momčilom Krajišnikom natjerala srbe da napuste naselja koja su okupiralu i etnički oćistili tokom opsade Sarajeva? Naravno tu su i zlatne kašike. Ako vam sve ovo zvuči poznato to je zato što SDPovski botovi i NVO aktivisti godinama furaju ovu priču na društvenim mrežama. Kao što reče Saša Magazinović kad je obećao da će pojesti glasačku kutiju: SDPovog kandidata su na prošlim izborima podržavale desetine nevladinih organizacija, što naravno nije neko iznenađenje za bilo koga ko je proveo duže vrijeme na društvenim mrežama. Retorika ljudi na platnom spisku raznih nevladinih organizacija i SDPa i njihovih botova na društvenim mrežama je manje-više identična.

Da se vratimo na Mijatovićeve tvrdnje kako su sve tri vojske branile BiH: prvi predsjednik RSa Radovan Karadžić je prvostepeno osuđen za genocid na području Srebrenice 1995, dalje osuđen je za progon, istrebljenje, ubistva, deportaciju i nečovječna djela (prisilno premještanje) kao zločine protiv čovječanstva, kao i za terorisanje, ubistva, protivpravne napade na civile i uzimanje talaca kao kršenja zakona i običaja ratovanja. Ratko Mladić, načelnik genralštaba VRSa je 2017 osuđen za genocid i progon, istrebljenje, ubistva i prisilno premještavanje na područiju Srebrenice 1995. godine; zbog progona, istrebljenja, ubistava, deportacije i prisilnog premještanja u opštinama širom BiH; ubistva, teror i nezakonite napade na civile u Sarajevu; i uzimanje kao talaca osoblje UN-a. Momčilo Krajišnik, nekadašnji predsjednik Skupštine RSa je osuđen na 20 godina zatvora zbog svoje u uloge udruženom zločinačkom poduhvatu čiji je cilj bio da se promjeni etnička slika teritorije pod kontrolom bosanskih Srba. Taj cilj se samo mogao ostvariti kroz upotrebu sile nad nesrpskim stanovništvom tog područja. Biljana Plavsić, član predsjedništva RSa zajedno sa Karadžićem i Nikolom Koljević ( koji se ubio 1997, najvjerovatnije da bi izbjegao suđenje i zatvor) je osuđena na 11 godina zatvora. Kazna bi najvejrovatnije bila puno veća da Plavšićka nije vrlo vješto priznala krivicu i izdala svoje bivše saradnike i VRS da bi spasila sebe. No bez obzira na to, sud nije mogao zaobići svrhu njenog političkog djelovanja koje je bilo istrebljenje Bošnjaka i Hrvata sa prostora buduće “srpske države”.

Sud piše: Prihvatila je i podržavala kampanju etničkog razdvajanja koja je imala za posljedicu smrt i protjerivanje hiljada i hiljada ljudi u veoma brutalnim uslovima. Dalje piše: Bijana Plavšić je doprinijela kampanji etničkog razdvajanja, između ostalog, time što je pozivala paravojne snage iz Srbije da pomognu snagama bosanskih Srba u ostvarivanju cilja razdvajanja etničkih grupa upotrebom sile i što je podržavala njihovo učešće svojim javnim izjavama kako je primjena sile nad nesrbima na ovom području opravdana.

U presudi dalje piše: Snage bosanskih Srba, koje su sarađivale s Jugoslovenskom narodnom armijom (JNA), Ministarstvom unutrašnjih poslova Srbije i paravojnim jedinicama radi ostvarenja cilja razdvajanja etničkih grupa upotrebom sile, počinile su progone u kampanji koja je obuhvatala ubijanje tokom napada na gradove i sela, seksualno zlostavljanje i silovanje, okrutno i nečovječno postupanje tokom i nakon tih napada, prisilno premještanje i deportaciju, protivpravno zatočenje i lišavanje života, prisilni rad i korištenje živih štitova, okrutno i nečovječno postupanje i nečovječne uslove u objektima za zatočenje, uništavanje vjerskih objekata i kulturnih spomenika, te pljačkanje i bezobzirno razaranje. Rezultati kampanje prisilnog protjerivanja bili su zastrašujući: u 37 opština navedenih u optužnici, oko 850 sela u kojima su živjeli Muslimani i Hrvati fizički su uništena i više ne postoje.

Ali za Vojina Mijatovića su vojnici VRSa “branili” Bosnu i Hercegovinu iako je sam prizno u svom izlaganju na fejsbuku da nije bio u Bosni tokom rata. To je naravno namjerno reko da bi se udaljio od dešavanja tokom rata jer Mijatović zna vrlo dobro šta se dešavalo u BiH tokom rata i genocida i ko je branio i ko je napadao. Njegova politička biografija govori da je od 2006 pa sve do 2016, to je 10 godina, bio savjetnik političarima SNSDa. Nikoli Špiriću, znate onog sa crne liste, kasnije radio sa Aleksandrom Džombićem i Slobodanom Stankovićem. Tokom svog rada za SNSD Mijatović najvjerovatnije nije puno prijetio da će hapsiti Dodika, niti je pisao javne statuse o Dodikovom kriminalu, separatizmu, negiranju genocida, javnoj i novčanoj podršci ratnim zloćincima. Ali očigledno transfer u SDP radi čuda za kičmu i moral. Tek tad počeo da se “preklinje balijama.”

Još malo o VRSu, znate, braniocima Bosne i Hercegovine. Osim Ratka Mladića, načelnika generalštaba VRSa i njegovoj prvostepenoj presudi za genocid, progon, istrebljenje, ubistava, deportacije i prisilno premještanje u opštinama širom BiH sud u Hagu je osudio 2006 Stanislava Galića, tadašnjeg komandanta Sarajevsko-romanijskog korpusa VRSa na kaznu doživotnog zatvora za zločine počinjene tokom opsade Sarajeva. Prema presudi: terorisanje civilnog stanovništva bio osnovni cilj kampanje snajperskog djelovanja i granatiranja i da je Galić, koji je bio na položaju komandanta Sarajevsko-romanijskog korpusa (SRK) Vojske bosanskih Srba, imao namjeru da širi teror među civilnim stanovništvom. Civili su napadani na sahranama, u kolima hitne pomoći, tramvajima, autobusima ili na biciklima. Napadani su dok su dok su obrađivali bašte, kupovali na tržnici ili čistili gradske ulice. Djeca su bila meta napada dok su se igrala ili šetala ulicama. Napadi su uglavnom vršeni danju. Nisu bili odgovor ni na kakve vojne prijetnje. Napadači su u većini slučajeva mogli jasno vidjeti da su se njihove žrtve bavile svakodnevnim civilnim aktivnostima. Galić je prije rata u Bosni i Hercegovini bio oficir JNA.

Godinu dana nakon presude Galiću, sud u Hagu je osudio Dragomira Miloševića na 33 godina zatvora za zločine počinjene u Sarajevu. Milošević je preuzeo komandu Sarajevsko-romanijskog korpusa 1994. Prema presudi: Milošević je proglašen krivim za zločine protiv čovječnosti i kršenja zakona i običaja ratovanja. Osuđen je po pet tačaka za teror, ubistvo i nečovječno postupanje tokom kampanje snajperskog djelovanja i granatiranja u kojoj je povrijeđen i ubijen veliki broj civila u bosanskoj prijestonici pod opsadom. Pretresno vijeće je zaključilo da je Sarajevsko-romanijski korpus (SRK) vojske bosanskih Srba (VRS) pod komandom Dragomira Miloševića okružio i opsjedao grad Sarajevo duže od 15 mjeseci, do kraja sukoba u novembru 1995. godine. Pretresno vijeće je zaključilo da je SRK koristio nekoliko metoda da bi ostvario svoju kampanju, uključujući snajpersko djelovanje i granatiranje iz minobacača. Vijeće je napomenulo da je više svjedoka svjedočilo da “..u Sarajevu nije bilo sigurnog mjesta; Svako je mogao poginuti ili biti ranjen bilo gdje i bilo kada.” Dragomir Milošević je prije rata bio oficir JNA u Lukavici.

Dakle, Radovan Karadžić, Biljana Plavšić, Momčilo Krajišnik, Ratko Mladić, ( Minus pokojni Nikola Koljević koji je kopiro Himmlera) Stanislav Galić, Dragomir Milošević, Zdravko Tolimir, Radislav Krstić, cijeli vojno-politićki vrh Republike Srpske je završio u Hagu. Osuđeni za genocid, istrebljenje, teror, kidnapovanje, ubistva, silovanja, deportacije i prisilno premještanje civilnog nesrpskog stanovništva.

Uz njih imamo i Miću Stanišića i Stojana Župljanina. Ako vam oni nisu poznati, treba se podsjetiti da je Stanišić bio ministar unutrašnjih poslova Republike Srpske. Tribunal u Hagu je protiv njega podignuo optužnicu u kojoj se dotični tereti za zločine počinjene na teritoriji 20 opština u BiH. Opštine Prijedor, Kotor Varoš, Ključ, Sanski Most, Teslić, Višegrad, Zvornik i drugi. Stanišić je, prema optužbi, učestvovao u formiranju organa i snaga bosanskih srba koji su provodili preuzimanje vlasti u opštinama uz primjenu sile, kao i u formulisanju politike bosanskih Srba na nivou rukovodstva radi osiguranja preuzimanja vlasti u opštinama i uklanjanja nesrpskog stanovništva uz primjenu sile. Takođe se navodi da je komandovao, upravljao i pomagao u koordinaciji snaga MUP-a koje su djelovale zajedno ili u koordinaciji sa kriznim štabovima, VRSom i drugim srpskim snagama radi ostvarenja ciljeva UZP-a. Stanišić je, kako se navodi, omogućio osnivanje i funkcionisanje logora i zatočeničkih objekata u kojima su pripadnici srpskih snaga tukli, seksualno zlostavljali i ubijali zatočenike nesrbe. proglašen je krivim za zločin protiv čovječnosti: za progone, ubistva, mučenje, okrutno postupanje i nehumana djela, protivpravno zatočenje, prisilno premještanje i deportacije, pljačkanje imovine, bezobzirno razaranje gradova.

Župljanin je bivši načelnik Centra službe bezbjednosti u Banjaluci i bivši savjetnik predsjednika Republike Srpske za unutrašnje poslove. Tribunal u Hagu ga je osudio za zločine počinjene u osam opština u BiH: za progon. putem osnovnih krivičnih djela lišavanja života, mučenja, okrutnog postupanja i nehumanih djela, protivpravnog zatočenja u zatočeničkim objektima, stvaranja i održavanja nehumanih uslova života, prisilnog premještanja i deportacije, pljačkanja imovine, bezobzirnog razaranja gradova i sela, uključujući uništavanje ili djelimično nanošenje štete vjerskim objektima i drugim kulturnim dobrima, kao i nametanje i održavanje restriktivnih i diskriminatornih mjera. Takođe je osuđen za istrebljenje, ubistva, i mučenje kao kršenje zakona ili običaja ratovanja. Kao što sam napisao gore, i on je dobio 22 godine zatvora.

Dakle tu imamo cjeli vojno-politički-policijski, odnosno bezbjednosni vrh Republike Srpske. Ja nisam ni spominjao “sitne ribe” kao što su Milan Lukić i Sredoje Lukić, Duško Tadić, Milomir Stakić, Radoslav Brđanin, Vinko Pandurović, Ljubiša Beara, Dragan Nikolić, Vujadin Popvić, Milan Gvero, Ljubomir Borovčanin, Zoran Žigić, Blagoje Simić, Goran Jelisić, Dragoljub Kunarac, Radomir Kovač itd… Ovo je prvi put nakon drugog svjetskog rata da manje-više cijeli vojni, bezbjednosni, i politički vrh jednog entiteta završi na optuženičkoj klupi, pred jednim međunarodnim sudom. To su ljudi, koji su prema mišljenju glavnog čovjeka SDPa u Banjaluci “branili Bosnu i Hercegovinu.”

S druge strane, “Alijini Muđžahedini”, tj. Armija Republike Bosne i Hercegovine je pozvana da učestvuje na vojnoj paradi u Parizu povodom Dana pobjede nad fašizmom devetog maja 1995, dok je još uvjek vodila svoju antifašistićku borbu.

Nastavak u trećem djelu…